door: Merien ten Houten over: chemie, privacy, rechten, nanotech op: 20 mei 2007
Met nieuwe technieken is het op basis van een vingerafdruk mogelijk te bepalen of iemand rookt of koffie drinkt, hiermee verteld een vingerafdruk niet alleen wie die persoon is maar deels ook hoe die leeft. Een team van de University of East Anglia in Norwich en King’s College in London heeft deze techniek ontwikkeld. Hierover hebben ze gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift Angewandte Chemie.
De Zwolse kunstenaars Holsappel en Alkema ergeren zich aan politieagenten die de privacy van de burger achteloos schenden. Zo werd onlangs bekend dat de politie Zuid-Holland foto's maakt van 'hangjongeren'. Daarop besloten zij om dienders een koekje van eigen deeg te geven.
Holsappel en Alkema hebben de website politiefoto.nl in het leven geroepen. Hier kunnen burgers hun kiekjes van politieagenten delen met de rest van de wereld. Onder de leukste inzendingen worden wekelijks slaafvrije repen chocola verdeeld. Daar is voor gekozen, omdat de politie ook chocola uitdeelt om geweld na het stappen tegen te gaan. Ook daar hebben de kunstenaars zo hun bedenkingen bij.
Toen ik in de jaren negentig over rechtzaken schreef, maakte ik af en toe R. Blekxtoon als rechter van de Amsterdamse rechtbank mee. Een vriendelijke, geduldige rechter die alle partijen tot hun recht liet komen. Ik was daarom meteen bij de les toen ik Blekxtoon onlangs in een andere gedaante in de pers zag opduiken. Zijn voornaam bleek Rob te zijn, hij was inmiddels 72 jaar en alweer twee jaar met pensioen. Maar zijn vak was hij, gelukkig maar, nog altijd niet vergeten. Op een congres voor juristen zei hij er zeer pittige dingen over, die merkwaardig genoeg maar enkele kranten hebben gehaald.
We bevinden ons in Salem, een voorstad van Stockholm, op de 9de december van het jaar 2000. Het is net middernacht voorbij wanneer een multiculturele bende van 15 personen een Zweedse jongen omsingelen die op de bus staat te wachten ter hoogte van Säbytorgsvägen. De jongen, nogal klein en mager, was op weg naar huis na een fuif. “Vuile racist!” werd er door de bende gescandeerd. Een Zweeds meisje scheld hem uit, ze heeft een vreemd accent in haar woorden. “Vuile racist! Durf je blijven staan? Of ben je bang!?”
De media had nog maar pas, enkele weken voor het incident, een haatcampagne tegen Zweedse patriotten gelanceerd. Eén van de beschuldigingen in deze haatcampagne was dat Duitse “rechts extremisten” een 6 jarige immigrant hadden vermoord in Duitsland. Deze beschuldiging bleek later een leugen te zijn.
door: Merien ten Houten 
De Zwolse kunstenaars Holsappel en Alkema ergeren zich aan politieagenten die de privacy van de burger achteloos schenden. Zo werd onlangs bekend dat de politie Zuid-Holland foto's maakt van 'hangjongeren'. Daarop besloten zij om dienders een koekje van eigen deeg te geven. 
Toen ik in de jaren negentig over rechtzaken schreef, maakte ik af en toe R. Blekxtoon als rechter van de Amsterdamse rechtbank mee. Een vriendelijke, geduldige rechter die alle partijen tot hun recht liet komen. Ik was daarom meteen bij de les toen ik Blekxtoon onlangs in een andere gedaante in de pers zag opduiken. Zijn voornaam bleek Rob te zijn, hij was inmiddels 72 jaar en alweer twee jaar met pensioen. Maar zijn vak was hij, gelukkig maar, nog altijd niet vergeten. Op een congres voor juristen zei hij er zeer pittige dingen over, die merkwaardig genoeg maar enkele kranten hebben gehaald. 
We bevinden ons in Salem, een voorstad van Stockholm, op de 9de december van het jaar 2000. Het is net middernacht voorbij wanneer een multiculturele bende van 15 personen een Zweedse jongen omsingelen die op de bus staat te wachten ter hoogte van Säbytorgsvägen. De jongen, nogal klein en mager, was op weg naar huis na een fuif. “Vuile racist!” werd er door de bende gescandeerd. Een Zweeds meisje scheld hem uit, ze heeft een vreemd accent in haar woorden. “Vuile racist! Durf je blijven staan? Of ben je bang!?” 
